Zdaniem przedstawicieli zarządu GPW bardzo dobre prognozy gospodarcze, otoczenie makroekonomiczne i rosnąca skłonność do inwestowania to czynniki, które mocno sprzyjają rozwojowi rodzimego rynku kapitałowego. Na dodatek przygotowywana jest strategia, która ma tchnąć w warszawską giełdę nowego ducha – co najmniej na miarę tego, który towarzyszy planom budowy Centralnego Portu Lotniczego. Przypomnę, że za poprzedniej formacji rządzącej budowaliśmy już warszawskie centrum finansowe, które miało obsługiwać kapitałowo nie tylko krajowe, ale też zagraniczne rubieże, wykraczając poza Europę Środkowowschodnią. Nowa strategia ma być gotowa pod koniec 2018 r. Nie wiadomo jednak, czy w chwili, kiedy się ukaże, rynek będzie w stanie zaabsorbować nowe pomysły, czy też jego stan będzie na tyle ciężki, że najlepszym rozwiązaniem będzie jego likwidacja. Jeśli nie napłynie na parkiet kapitał uruchomiony przez pracownicze plany kapitałowe, to – śmiem twierdzić – proces wykrwawiania się naszej giełdy będzie kontynuowany – aż po agonię i śmierć. Dlaczego tak czarno to widzę?
Po pierwsze, w przeciwieństwie do zagranicznych giełd trwamy od wielu lat w permanentnej, przerywanej jedynie krótkotrwałymi zrywami, bessie. Wykończyła ona zarówno rzesze inwestorów, jak i pognębiła finansowo otoczenie współpracujące z giełdą.
Po drugie, w najlepsze trwa odpływ emitentów z warszawskiego parkietu. W ich oczach korzyści z bycia spółką publiczną już dawno zostały przysłonięte stratami z tego tytułu (niskie wyceny, wysokie koszty, przeregulowanie).
Po trzecie, spada płynność papierów, a więc ich atrakcyjność, co jest związane zarówno z topnieniem liczby inwestorów indywidualnych, jak i zaprzęgnięciem do pracy automatów transakcyjnych.
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.